من در روزهاي 15 و 17 ارديبهشت به نمايشگاه كتاب رفتم و چيزهايي را كه مد نظرم بود خريدم . حدود 20 هزار تومان هم پياده شدم ولي در اين بين 3 سي دي نرم افزاري و 8 كتاب با موضوعات جن ، جهنم ، برزخ ، طنز و داستانهاي ترسناك خريداري كردم ! حيف كه فعلاً فرصت كافي ندارم وگرنه قسمت هاي جالب اين كتاب ها را براي شما در همين وبلاگ مي نوشتم .

چند روز ديگر يعني 26 ارديبهشت ماه روز تولد من مي باشد !‌ درست 22 سال پيش در چنين روزي من در بيمارستان بابل كلينيك به دنيا آمدم . آن روز دقيقاً مصادف بود با ميلاد امام حسين (ع) كه براي من ارزش والايي دارد .

اولين باري كه براي يك آهنگ ترانه نوشتم حدود 2 سال پيش بود . من در آن موقع روي آهنگ معروف Love Story يك ترانه به نام " اميد روياها " را نوشتم و به صورت كليپ فلش در سايت خودم و چند سايت ديگر قرار دادم . آن موقع خيلي دوست داشتم كسي اين ترانه را بخواند ولي دوستي در اين زمينه نداشتم و خودم هم صداي خوبي براي اين كار نداشتم . بعد از دو سال هنگامي كه ايميل هايم را چك مي كردم ديدم يك نفر اين آهنگ را خوانده و براي من هم فرستاده است ! بنابراين من به ادامه اين راه علاقه مند شدم و الان چهارمين شعرم را روي آهنگ Implora نوشته ام . فعلاً تنها آهنگي كه به صورت كامل آماده شده آهنگ " اميد روياها " هست كه در زير لينكش را گذاشته ام .

ترانه ساز : فرهاد ناجي

نام ترانه : اميد روياها

نام آهنگ : Love Story

خواننده : فرزاد رحيمي زند

در اين 15 ماهي كه به صورت اجباري و تحت نام خدمت سربازي در تهران ماندگار شده ام چيزهايي ديدم و چيزهايي از ساير بچه هاي خوابگاه شنيدم كه واقعاً به انسان بودن خيلي افراد در اينجا شك و ترديد پيدا كرده ام ! چون ما افسر هاي راهنمايي و رانندگي هستيم و برخورد ما با مردم تهران زيادتر از مشاغل ديگر است خيلي چيزها را بهتر مي بينيم و درك مي كنيم . اوايل با اينكه ديد نسبي بدي از تهران و مردم آن داشتم ولي تا قبل از ورودم به تهران به هيچ عنوان فكر نمي كردم اين جامعه فعلي تا بدين حد از خطوط قرمز اخلاقيت و انسانيت فاصله گرفته و در ماديات و تعلقات دنيوي غوطه ور شده باشد و مانند يك گرگ گرسنه و تشنه له له بزند ! قبلاً در شهرستانهايي كه بودم با چنين صحنه هايي برخورد نداشتم و شايد خيلي كم اتفاق مي افتاد كه چنين صحنه هايي را از زبان ديگران بشنوم . آن موقع به حال كساني كه انگشت نما بودند تاسف مي خوردم ولي حالا وقتي آن صحنه هاي انگشت نما را در تهران به صورت گسترده مشاهده مي كنم فقط و فقط به حال خودم تاسف مي خورم كه در اين چنين جامعه اي دارم زندگي مي كنم . خدمت براي من كه روحيات لطيف و كارهاي عقب مانده زيادي داشتم وقت تلف كردني بيش نبود ؛ ولي در عوض تجارب و شناختي كه نسبت به محيط ، جامعه و آدم هاي گوناگون به دست آوردم هر چند كه به پاي چيزهاي از دست رفته ام نمي شود ،‌ ولي پر ارزش بود زيرا اين تجارب براي ادامه زندگي در چنين جامعه اي لازم و ضروري مي باشد .